كلام 140 از سخنانى است كه امام ( ع ) در مورد نهى از غيبت مردم فرموده ( 267 . ) سزاوار است كسانى كه از عيوبى پاكند و از آلودگى به گناهان سالمند ، به گناهكاران و اهل معصيت ترحم كنند ، همواره در سپاس و شكر خداوند باشند ، و اين سپاس ، آنان را از پرداختن به عيبجوئى دگران مانع گردد . ( 268 . ) چرا و چگونه آن عيبجو عيب برادر خويش را مىگيرد و او را به بلائى كه گرفتار شده است سرزنش مىكند ؟ مگر به ياد ستر و پوششى كه خداوند بر گناهان او افكنده نيفتاده ؟ و توجه ندارد كه خداوند بر بزرگتر از گناهى كه بر دگران عيب مىگيرد در مورد او پوشش افكنده است ؟ چگونه ديگرى را بر گناهى مذمت مىكند كه خود همانند آن را مرتكب شده ؟ و اگر به آن گناه آلوده نشده ( شايد ) معصيت ديگرى كرده ، كه از آن بزرگتر است به خدا سوگند حتى اگر خداوند را در گناهان بزرگ عصيان نكرده ، و تنها گناه صغيره انجام داده ، همين جرأتش بر عيبجوئى مردم گناه بزرگترى است ! اى بندهء خدا ! در عيب و مذمت هيچكس بر گناهش عجله مكن شايد خداوند او را آمرزيده باشد . و نيز بر گناه كوچكى كه خود انجام داده‌اى ايمن مباش شايد به خاطر آن كيفر بينى ، بنا بر اين هر كدام از شما كه از عيب دگران آگاه است به خاطر آنچه از عيب خود مىداند بايد از عيبجوئى دگران خوددارى كند ، و شكر و سپاس اين موهبت كه او از اين عيوب پاك است ، وى را مشغول دارد ! كلام - 141 از سخنان امام ( ع ) كه در آن از شنيدن غيبت نهى كرده و به راه شناخت حق از باطل اشاره نموده است ( 269 . ) اى مردم آن كس كه از برادرش ، اطمينان و استقامت در دين ، و درستى راه و رسم را مشاهده